ఒల్లడుగాక దేహి వుద్యోగించడుగాక Olladugaka Dehi Vudyogimchadugaka

Author: Annamacharya

ఒల్లడుగాక దేహి వుద్యోగించడుగాక

పల్లవి:
ఒల్లడుగాక దేహి వుద్యోగించడుగాక |
కొల్లలైనమేలు తనగుణములో నున్నది ||

జీవుడు కోరుకోడు గానీ, ఆ దిశగా ప్రయత్నం (ఉద్యోగించడం) చేయడు గానీ.. నిజానికి అపారమైన మేలు తన స్వభావంలోనే, తనలోనే నిక్షిప్తమై ఉంది.

చరణం 1:
తలచుకొంటేజాలు దైవమేమి దవ్వా |
నిలుచుక తనలోనే నిండుకున్నాడు |
చలపట్టితేజాలు సర్గ మేమి బాతా |
చలివేడినాలికపై సత్యములో నున్నాడు //ఒల్లడు//

భావం: మనసులో తలచుకుంటే చాలు, దైవం ఎక్కడో దూరంగా లేడు; ఆయన మనలోనే నిండుగా ఉన్నాడు. పట్టుదల ఉంటే చాలు, స్వర్గం అనేది అసాధ్యం కాదు; సత్యం పలికే నాలుకపైనే అది వెలుస్తుంది.

చరణం 2:
ఆయమెఱిగితే జాలు నాయుష్యము గరవా |
కాయపుటూపిరిలోనే గని వున్నది |
చేయబోతే పుణ్యుడుగా జీవునికి దడవా |
చేయుర గర్మము తనచేతిలోనే వున్నది //ఒల్లడు//

భావం: తనను తాను (ఆత్మను) తెలుసుకుంటే చాలు, ఆయుష్షు గురించి చింత అక్కర్లేదు; అది దేహంలోని ఊపిరిలోనే ఉంది. పుణ్యాత్ముడు కావాలంటే భయం ఎందుకు? మంచి కర్మలు చేయడం అనేది మన చేతుల్లోనే ఉంది.

చరణం 3:
మొక్క నేరిచితే జాలు మోక్షమేమి లేదో |
యెక్కువశ్రీవేంకటేశుడిదె వున్నాడు |
దక్కగొంటేజాలు పెద్దతనమేమి యరుదా |
తక్కక శాంతముతోడిదయ లోన నున్నది //ఒల్లడు//

భావం: నమస్కరించడం (శరణాగతి) నేర్చుకుంటే చాలు, మోక్షం లభించకుండా ఉండదు; శ్రీవేంకటేశ్వరుడు ఇక్కడే మన చెంత ఉన్నాడు. శాంతము, దయ అనే గుణాలను అలవరచుకుంటే గొప్పతనం తనంతట తానే వస్తుంది. అన్నీ మనలోనే ఉన్నాయి.